Helsinki Uçağında Bir Amerikalı ile Sohbet Frankfurt’tan Helsinki’ye gidecek uçağı beklerken dikkatimi bir şey çekti: Kapı önünde çok sayıda Amerikalı yolcu vardı. Yanımda oturan biriyle sohbet etmeye başladım. Malum, Amerikalılar “small talk” denilen gündelik sohbeti sever. *** “Neden Finlandiya’ya gidiyorsunuz?” diye sordum. “Karın beyazlığında, karanlık kış günlerinde Finlandiya’yı görmek istiyorum. Tatilimi orada geçirmek istedim,” dedi. Finlandiya ve Avrupa hakkında ne bildiğini sordum. İlk kez gideceğini, kışın günlerin kısa olduğunu bildiğini söyledi. Deniz ürünlerini yerinde tatmak, mümkün olursa kuzey ışıklarını görmek istiyordu. Avrupa Birliği’ni bildiğini ama detaylara hâkim olmadığını da ekledi. Sohbet ilerleyince kendimi tanıttım: Türk olduğumu, Almanya ve Finlandiya’da yaşadığımı söyledim. Bu kez ben sordum: “Türkiye hakkında ne biliyorsunuz?” “Turkey” deyince kibarca düzelttim: “Artık ülkemizin adı Türkiye.” Türkiye hakkında fazla bilgisi olmadığını, hiç gitmediğini söyledi. Ardından dikkat çekici bir cümle kurdu: “Amerikalı olarak gideceğimiz ülkeleri önceden araştırmak zorundayız. Maalesef birçok ülkede Amerikalılara karşı önyargı var. Politik düşüncem farklı olsa da sonuçta ABD vatandaşıyım.” Merak ettiğim bir soruyu yönelttim. İsterse cevaplamayabileceğini de özellikle belirttim: “ABD ve Çin ekonomisi hakkında ne düşünüyorsunuz?” “Evet, hâlâ dünyanın en büyük ekonomisiyiz,” dedi. “Ama Çin çok güçlü geliyor. Geçmişte hata yaptığımızı düşünüyorum. Çin’in bu kadar güçleneceğini öngöremedik. Hâlâ büyük bir tüketim pazarıyız ve bu pazar birçok ülkenin iştahını kabartıyor. Dolar rezerv para ama daha ne kadar? ABD’de özellikle enerji başta olmak üzere pek çok kalem çok pahalandı. Bu da günlük hayata yansıyor. Gelecek için endişeliyim.” Daha fazla kritik soruya girmek istemedim. Bu kez o sordu: “Siz ABD hakkında ne düşünüyorsunuz?” ABD’ye birçok kez gittiğimi, hatta bir yaz döneminde bir üniversitede eğitim aldığımı anlattım. O yıllarda Almanya’ya kıyasla fiyat, çeşitlilik ve yaşam standartları açısından adeta bir cennet gibiydi. Ancak son ziyaretimde gastronomi fiyatlarının üç-dört kat arttığını gözlemlediğimi söyledim. Büyük şehirlerde yoksulluğun ve uyuşturucu kullanımının görünür hâle gelmesi çarpıcıydı. Öte yandan, kırsal bölgelerin doğası hâlâ büyüleyiciydi. Araç kiralayıp özgürce seyahat etmenin verdiği keyfi vurguladım. ABD’nin izlediği politikayla ise birçok noktada ayrı düştüğümü de ekledim. Uçağımız Helsinki’ye indi. “İyi tatiller” diyerek vedalaştık. *** Biz de Amerikalı yolcu gibi Helsinki’de lezzet duraklarını keşfettik. Karla kaplı sokaklarda yürüdük. Şehirde yeni yerler görmeye çalıştık. Helsinki Opera Binası’nda Norveçli bir yazarın romanından uyarlanan “Sabah Yıldızı” operasını dinledik. *** Birkaç gün önce Silifke’de 20 dereceyi yaşayan ben, Helsinki’ye indiğimde eksi 10~12 dereceyle karşılaştım. İki şehir arasında yalnızca sıcaklık farkı yoktu; hayatın örgütlenişi de bambaşkaydı. *** Silifke’nin karmaşık ve düzensiz şehir yapısından sonra, Helsinki’nin soğuk iklim şartlarına göre planlanmış düzenli yapısı dikkat çekiyor. Altyapı, ulaşım, kamusal alan kullanımı. Hepsi iklime göre tasarlanmış. *** Havalimanından şehir merkezine uzanan metro hattı ve dakik işleyen toplu taşıma sistemi, burada çağdaş yaşamın vazgeçilmez bir unsuru. Buna karşılık turizm potansiyeli yüksek olmasını hedefleyen Silifke coğrafyasından Çukurova Havalimanı’na günde yalnızca üç sefer yapılabilmesi düşündürücü. *** Bir Finli Türkiye’ye geldiğinde telefonunu ve internetini çoğu zaman sınırsız ve makul fiyatlarla kullanabilirken, bir Türk Helsinki’de kendi hattını kullanmak istediğinde çok daha yüksek ücretlerle karşılaşıyor. eSIM birçok ülkede standart hâle gelmişken, Türkiye’de hala sınırlı ve çoğu zaman ek ücrete tabi. *** Silifke’de kaldırımların dükkân sahipleri tarafından işgal edilmesi, dubalarla park alanı oluşturulması sıradan bir manzara. Helsinki’de ise kamusal alanın bu şekilde özel mülkiyet gibi kullanılmasına rastlamak neredeyse imkânsız. *** Helsinki, soğuk iklimini bile turizm değerine dönüştürebiliyor. Oysa Akdeniz’in eşsiz iklimine sahip Silifke’yi uluslararası ölçekte ne kadar pazarlayabiliyoruz? Neden Silifke’yi bir marka şehir olarak pazarlayamıyoruz? Nerede hata yapıyoruz? Belki başka bir yazıda bu soruların üzerine daha cesurca gitmek gerekir.   Article in English  A Conversation with an American on the Flight to Helsinki While waiting for the flight from Frankfurt to Helsinki, something caught my attention: there were many American passengers gathered at the gate. I began chatting with the person sitting next to me. After all, Americans are known to enjoy what is called “small talk.” *** “Why are you going to Finland?” I asked. “I want to see Finland in the whiteness of snow during the dark winter days,” he said. “I decided to spend my vacation there.” I asked what he knew about Finland and Europe. It would be his first time visiting. He knew that winter days were short. He wanted to taste different kinds of seafood and, if possible, experience the Northern Lights. He added that he was familiar with the European Union, though not in much detail. As our conversation continued, I introduced myself and mentioned that I am Turkish and live in Germany and Finland. This time, I asked him: “What do you know about Türkiye?” When he said “Turkey,” I gently corrected him: “The official name of my country is now Türkiye.” He admitted that he did not know much about Türkiye and had never visited. Then he made a striking remark: “As Americans, we have to research the countries we plan to visit in advance. Unfortunately, there is prejudice against Americans in many countries. Even if my political views differ, I am ultimately a U.S. citizen.” Curious, I asked him a more critical question, making it clear that he did not have to answer if he preferred not to: “What do you think about the U.S. and Chinese economies?” “Yes, we are still the largest economy in the world,” he said. “But China is coming on very strong. I think we made mistakes in the past. We did not anticipate how powerful China would become. We are still a huge consumer market, and that market attracts many countries. The dollar is the world’s reserve currency but for how long? In the U.S., many costs, especially energy, have increased significantly. This affects daily life. I am concerned about the future.” I did not want to press further with sensitive questions. This time, he asked me: “What do you think about the United States?” I told him that I had visited the U.S. many times and had even studied at a university there during one summer term. In those years, compared to Germany, it felt almost like paradise in terms of prices, variety, and living standards. However, during my most recent visit, I observed that restaurant prices had tripled or quadrupled. The visibility of poverty and drug use in major metropolitan areas was striking. On the other hand, the natural beauty of rural America remains breathtaking. Renting a car and traveling freely through its landscapes is still a unique pleasure. I also added that I disagree with many aspects of U.S. policy. Our plane landed in Helsinki, and we parted ways wishing each other a pleasant holiday. *** Like my American fellow passenger, we explored Helsinki’s culinary spots, walked along its snow-covered streets, and tried to discover new places. At the Helsinki Opera House, we attended the opera The Morning Star, adapted from a novel by a Norwegian author. **** Just a few days earlier, I had been enjoying 20-degree weather in Silifke. When I landed in Helsinki, the temperature read minus 10~12 degrees. The difference between the two cities was not only about climate; the organization of life itself was entirely different. *** After the somewhat chaotic and irregular urban structure of Silifke, Helsinki’s orderly design carefully planned for harsh winter conditions stands out. Infrastructure, transportation, and the use of public space are all designed according to climate realities. *** The metro line connecting the airport to the city center and the punctual public transportation system are indispensable elements of modern life here. In contrast, from the tourism rich region of Silifke to Çukurova Airport, there are only three daily connections. It is a thought-provoking comparison. *** When a Finn visits Türkiye, they can often use their phone and internet with unlimited access at reasonable rates. However, a Turkish citizen in Helsinki faces significantly higher charges when using their domestic mobile line. While eSIM has become standard in many countries, in Türkiye its use remains limited and often subject to additional fees. *** In Silifke, it is common to see sidewalks occupied by shop owners, used as parking spaces, or blocked off with cones as if they were private property. In Helsinki, encountering such misuse of public space is almost impossible. *** Helsinki has managed to turn even its cold climate into a tourism asset. Yet how effectively are we promoting Silifke—blessed with the unique Mediterranean climate—on an international scale? Why can we not create the Silifke a strong city brand? Where are we making mistakes? Perhaps these are questions that deserve a braver discussion in a future article.   Artikel  in Deutsch    Ein Gespräch mit einem Amerikaner im Flug nach Helsinki.  Während ich in Frankfurt auf den Flug nach Helsinki wartete, fiel mir etwas auf: Vor dem Gate standen ungewöhnlich viele amerikanische Passagiere. Ich begann ein Gespräch mit dem Mann neben mir. Bekanntlich lieben Amerikaner das, was man „Small Talk“ nennt. *** „Warum reisen Sie nach Finnland?“, fragte ich. „Ich möchte Finnland im Weiß des Schnees während der dunklen Wintertage erleben“, sagte er. „Ich habe beschlossen, dort meinen Urlaub zu verbringen.“ Ich fragte ihn, was er über Finnland und Europa wisse. Es sei sein erster Besuch. Er wisse, dass die Tage im Winter kurz seien. Er wolle verschiedene Meeresfrüchte probieren und – wenn möglich – die Nordlichter sehen. Von der Europäischen Union habe er gehört, kenne jedoch keine Details. Im weiteren Verlauf des Gesprächs stellte ich mich vor und erzählte, dass ich Türke bin und in Deutschland sowie in Finnland lebe. Nun stellte ich ihm eine Frage: „Was wissen Sie über die Türkei?“ Als er „Turkey“ sagte, korrigierte ich ihn höflich: „Der offizielle Name meines Landes lautet inzwischen Türkiye.“ Er gab zu, dass er nur wenig über Türkiye wisse und noch nie dort gewesen sei. Dann sagte er einen bemerkenswerten Satz: „Als Amerikaner müssen wir die Länder, die wir bereisen, im Voraus genau recherchieren. Leider gibt es in vielen Ländern Vorurteile gegenüber Amerikanern. Auch wenn meine politischen Ansichten anders sind, bleibe ich letztlich ein US-Bürger.“ Aus Neugier stellte ich ihm eine sensiblere Frage und betonte, dass er sie nicht beantworten müsse: „Wie beurteilen Sie die Wirtschaft der USA und Chinas?“ „Ja, wir sind immer noch die größte Volkswirtschaft der Welt“, sagte er. „Aber China holt stark auf. Ich denke, wir haben in der Vergangenheit Fehler gemacht. Wir haben unterschätzt, wie mächtig China werden würde. Wir sind weiterhin ein riesiger Konsummarkt, der für viele Länder attraktiv ist. Der Dollar ist die Weltreservewährung – aber wie lange noch? In den USA sind vor allem die Energiepreise stark gestiegen. Das wirkt sich unmittelbar auf den Alltag aus. Ich mache mir Sorgen um die Zukunft.“ Ich wollte das Gespräch nicht weiter mit kritischen Fragen vertiefen. Stattdessen fragte er mich: „Was denken Sie über die Vereinigten Staaten?“ Ich erzählte ihm, dass ich die USA mehrfach besucht und dort sogar einen Sommer lang an einer Universität studiert habe. Damals erschien mir das Land im Vergleich zu Deutschland in Bezug auf Preise, Vielfalt und Lebensstandard beinahe wie ein Paradies. Bei meinem letzten Besuch stellte ich jedoch fest, dass sich die Gastronomiepreise verdreifacht oder vervierfacht hatten. In den Metropolen waren Armut und Drogenkonsum deutlich sichtbarer geworden. Zugleich bleibt die Natur in den ländlichen Regionen beeindruckend. Ein Auto zu mieten und die Landschaft frei zu erkunden, ist nach wie vor ein besonderes Erlebnis. Ergänzend sagte ich, dass ich mit vielen Aspekten der US-Politik nicht übereinstimme. Unser Flug landete in Helsinki, und wir verabschiedeten uns mit gegenseitigen Urlaubswünschen. *** Wie mein amerikanischer Gesprächspartner erkundeten auch wir in Helsinki kulinarische Orte, spazierten durch schneebedeckte Straßen und versuchten, neue Ecken der Stadt zu entdecken. In der Oper von Helsinki besuchten wir die Aufführung „Der Morgenstern“, basierend auf einem Roman eines norwegischen Autors. *** Nur wenige Tage zuvor hatte ich in Silifke noch 20 Grad Wärme genossen. Bei der Landung in Helsinki zeigte das Thermometer minus 10~12 Grad. Der Unterschied zwischen beiden Städten beschränkte sich jedoch nicht auf das Klima; auch die Organisation des Lebens ist grundverschieden. ** * Nach der eher ungeordneten und unregelmäßigen Stadtstruktur Silifkes fällt in Helsinki die klare, an die harten Winterbedingungen angepasste Planung auf. Infrastruktur, Verkehr und Nutzung des öffentlichen Raums sind klimatisch durchdacht. *** Die Metroverbindung vom Flughafen ins Stadtzentrum sowie das pünktliche öffentliche Verkehrssystem sind hier in Helsinki unverzichtbare Elemente eines modernen Lebens. Demgegenüber gibt es von der tourismusreichen Region Silifke zum Flughafen Çukurova lediglich drei tägliche Verbindungen – ein nachdenklich stimmender Vergleich. *** Während ein Finne in der Türkei sein Telefon und Internet häufig zu vernünftigen Konditionen nutzen kann, sieht sich ein türkischer Staatsbürger in Helsinki mit deutlich höheren Gebühren konfrontiert. Obwohl eSIM in vielen Ländern Standard geworden ist, ist ihre Nutzung in der Türkei weiterhin eingeschränkt und oft mit zusätzlichen Kosten verbunden. *** In Silifke ist es nicht ungewöhnlich, dass Gehwege von Geschäftsinhabern besetzt, als Parkflächen genutzt oder mit Verkehrskegeln wie privates Eigentum markiert werden. In Helsinki hingegen ist eine derartige Aneignung des öffentlichen Raums nahezu undenkbar. *** Helsinki versteht es sogar, sein kaltes Klima als touristischen Wert zu vermarkten. Doch wie erfolgreich präsentieren wir Silifke mit seinem einzigartigen mediterranen Klima im Tourismussektor auf internationaler Ebene? Warum gelingt es uns nicht, Silifke eine starke Stadtmarke zu entwickeln? Wo liegen unsere Fehler? Vielleicht sollten wir diese Fragen in einem zukünftigen Beitrag mutiger vertiefen.