Çorap Söküğü   BU NE YAMAN ÇELİŞKİ ANNE? Kapı, pencere açık… Yine ben geldim. Yine, yeniden… Ses etmeyin, işitmemiş olayım… Kapıyı kapatırsanız bacadan girerim. Bacayı tıkamayın sakın, pencereden girerim… Pencereye duvar örmeyin sakın... Çiviyle arabanızı çizerim, ön lastiğinizi pıçaklarım, arka lastiğinize çivi saplarım, salon camınızı taşlarım. Sonra “Görmedim, duymadım, bilmiyordum” olmasın. Tanrı misafiriyim hanenizde. Yersiz bir garibim. İkramınızı yapın. Arıza çıkarmayın, maraza çıkmasın. -Kabul edenler? Ha şöyle. Anlaştık.   * Şu sıralar, bu aralar gönlüm şiire düştü. Şiir okuyorum, şiir dinliyorum. İçim dışım şiir. Şiir seviyorum. Şiir seveni seviyorum. Peki ya şair? Şair sevilmez mi? Aşk ve sevda şiirlerinin devrimci şairi mesela… Cemal Süreya sevilmez mi?   - Baktım gülüşünden güzel şiir olur, ben de sevdim gitti.   *   Dedim ya… Şiir severim ama öyküleri de severim. Öykü yazanları zaten severim. Hele öykücünün şiir sevenini pek severim… Türk öykücülüğünün ilk akla gelenlerindendir Sait Faik. “Şiir seven kişi kötü olamaz” demiş usta. Ardından eklemiş: - Şiir seven kişi, cinayet minayet işlemez. Böyle demiş, Sait Faik böyle söylemiş… Demek ki vaktizamanında işler öyleymiş: - Şiir seven kişi, cinayet minayet işlemezmiş.   * Meslek büyüğümüz Ali Adalıoğlu, gazete yazılarını her zaman “Sözün Özü” diyerek bitirir. E, yılların tecrübesi… Vardır bir bildiği. Ödünç alayım. Sana söz Ali abi, eskitmeyeceğim. Sözün Özü: “Şiir seven kişi, cinayet minayet işlemez” demiş Sait Faik. Yazdım bunu bir kenara. Sen de şunu yaz bir tarafa ey okur! Tutkuyla sevdiğimiz yalnız ve güzel ülkemize… Sevdayla bağlandığımız sahipsiz şehrimiz Mersin’e baktığımızda… Şehircilik adına; kasten, bilerek, isteyerek, planlayarak taammüden işlenmiş pek çok cinayet, seri cinayet görüyoruz! Şu hâlde yalnız ve güzel ülkemizi, sahipsiz Mersin’imizi yönetmişler şiir sevmiyor muydu acaba? Cemal Süreya dedim, Sait Faik dedim, Yusuf Hayaloğlu ile bitireyim: - Bu ne yaman çelişki anne?