ÇOCUK DEĞİL, KATİL Son dönemde içimizi yakan haberler art arda geliyor. Henüz ergenlik çağındaki bazı gençlerin, masum Türk çocuklarının hayatına kastettiğini okuyoruz. Yaş küçük olabilir ama işlenen suç büyük; sonuç geri döndürülemez. Bir çocuğun toprağa düşmesi, bir annenin ömür boyu yanması, bir toplumun vicdanında kapanmayan yaralar açılması “ergenlik” bahanesiyle geçiştirilemez. Bu noktada acı bir gerçeği konuşmak zorundayız: Terörist zihniyetle büyütülen, şiddeti meşru gören aile ortamlarında yetişen çocuklar, daha küçük yaşta kinle, nefretle, düşmanlıkla yoğruluyor. Elbette her çocuk masum doğar; ancak masumiyet, bilinçli ve planlı bir şekilde cana kıyıldığı anda sona erer. Elinde silah, bıçak ya da bomba olan; kime, neden saldırdığını bilen bir kişi artık “çocuk” değildir. O, işlediği fiilin sorumluluğunu taşıyan bir suçludur. Burada sadece tetiği çeken eli değil, o eli yönlendiren aklı da sorgulamak gerekir. Terörü öven, şiddeti normalleştiren, nefreti miras gibi aktaran ebeveynler de bu suçun ortağıdır. Hukuk, sadece yaşı küçük diye failin arkasına saklanmasına izin vermemelidir. Adalet, mağdurun yaşına bakar; mezara girenin kim olduğuna bakar. Devletin ve toplumun görevi nettir: Önlem alınmalıdır. Eğitimde, sosyal hayatta ve güvenlik politikalarında bu zehirli zihniyetin kökü kazınmalıdır. Suç işleyenlere, yaşına bakılmaksızın en ağır cezalar verilmelidir. Caydırıcılık sağlanmadıkça, “nasıl olsa çocuk” rahatlığıyla yeni acılar yaşanmaya devam eder. Bir kez daha açıkça söyleyelim: Masum bir çocuğu öldüren çocuk değildir. O, insanlığa karşı suç işlemiş bir katildir. Bu ülkenin çocukları korkuyla değil, güvenle büyümek zorundadır. Bunun bedelini de masumlar değil, suçu işleyenler ve onları bu suça hazırlayanlar ödemelidir.